گريستن زنان صوفى در احوال بعضى پارسا زنان بصره آورده‌اند كه خوف الهى و حزن و اندوه ناشى از آن ايشان را همواره گريان مىداشت و تنى چند از ايشان از شدت گريستن نور چشمان خود را از دست دادند . غفيره عابده ، بحريه ، عبيده بنت ابى كلاب و برده الصريميه از اين دسته‌اند . نقل است كه رابعه دايم گريان بودى ، گفتند : اين چندين چرا مىگريى ؟ گفت : از قطعيت مىترسم كه با او خو كرده‌ام . نبايد كه به وقت مرگ ندا آيد كه ما را نمىشايى . ( عطار ، 1366 ، 81 ) روزى سفيان پيش وى گفت : وا حزناه . گفت : دروغ مىگويى ، بگو : چه اندوه اندكى ! اگر تو محزون بودى تو را زندگانى خوشگوار نبودى ( جامى ، 1370 ) ( ابن جوزى ، 1992 ، ربع 4 / 17 - 19 ) ( سلمى ، 1999 ، 277 ) ( اسميت ، 1972 ، 17 ) عبد اللّه بن عيسى گفت كه رابعه را در خانه‌اش درحالىكه بسيار گريسته بود ديدار كردم . بر روى او نورى را مشاهده كردم . در آن حال مردى آيه‌اى از قرآن را كه در آن ذكر آتش دوزخ بود قرائت كرد ، پس رابعه فريادى كشيد و بيفتاد . ( ابن جوزى ، ربع 4 / 18 )